04-Evrene Fısıldadığımız

-

Sesim yankılınıyor. Uzak bir dağa sakince, kızara,bağırarak ya da gülümseyerek bir dileğimi söylüyorum. Geriye geliyor. Bir dağda sesine mahsur  kalıyorsun.. Uzun bir bekleyiş halinin almasının ardından bir rehavet çöküyor. Soruyor: İnsan kendi sesine dayanacaksa, neden bir ele biçim vermek ister.? Nedir kavranışı baharın, sıcaklığın ya da soğuk meyvelerin? 

Zaman geçtikçe  içinden bir gül doğuyor. Barastasia'ya özgü. İşte bu yeni doğan gül, bahara ilham oluyor. Binlerce arıyı besleyen bahara. Suyun hızlı akmasını sağlayan, güneşi yavaşlatan -ve ayakların kumsalda.
Artık biliyorsun bastığın toprağı; bu varlığında ilgilenmen gereken yer. Gülün de bittiği.

Kim uçmak isterse üstünden bu diyarın -elbette ki sonsuzdur varlığımızın paylaşımı- serbesttir. Biçimler özgürlüğüne kavuşmuştur. Kelimeler bile olduğu gibidir -yanlışı doğrusu aranmaz- Kahkahalar atılır karnı ağrıtan. Gözleri yaşartan hikayeler anlatır. Ve eski bir şarap içilir iki memenin arasından.


-Neden- diye sormaktansa, bu gülün karmaşısını çözmeye adanmak.
Budur fısıldadığımız evrene.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

01-Akış

-
 Büyük bir günaha girerken bacaklarında dolaşan ahlak, medeniyetlerin saçlarını doladığı ülkeler, saçma sapan bir serinlik ve yerler ıslak. Ağzına dolanmış bilmeceler hep susulan sinematik kaygılar sigaramı bile doğrudan yalnızlığa üflüyorum. Şiddetli çarpışmalardan arda yalın ayak bir toprak dokunuşu kalıyor. Uçuşan kuşların sesiyle kim bilir hangi metafizik gerçeği birleştiriyorsun. Apaçık olan mantık mı yani? Kulelerden düşüyorum, iki memenin arasına. Bu kadar mı sorumluluk veriyorsun bana? Şimdi sistemin içinden bir gramafon alarak kaçmak istiyorum. Bütün uzak öpüşlere çatlak dudaklar, paluze tenler, müphem saltolar. Karanlıkta dişlerin bir köpek kadar keskin. Bir masalın içinde, hem geçmişin hem geleceğin arafında bir uykunun son notasındasın. Bildiğin bu düş. Hiçbir şey bir yaprağın sahiden düştünüğünü kanıtlayamaz. Buna soyundun.
Devamı

06-Paris

-
  Paris                                                  2017 yılının Aralığında Paristeydim. Xmas'da.  Şu videodan sonra kendimle geçen konuşmayı hatırlıyorum. Dün gibi hatırlıyorum. Seni diyordum. Seni dizlerin, eğer inanırsan her yere taşır. Şu göğün en yükseğine de, en derinine de. Bir gün, kendine olan inancının yerine başka -önemsiz- illuzyonlar eklersen, bil ki dizlerin seni taşımayı bırakır. Keşfetmek, yeniden başlamak ve harekete geçebilmek için her daim bir şansın var. Yeter ki, herkes -yapamayabileceğinin de- ihtimalini hesaplarken;  sen, sonuçların değil, nedenlerin peşinde ve her gün bir adım bile olsa atarak yürümeye devam et ve unutma “ çıkmaz bir yolda geriye bir adım atmak; ilerlemedir. “ O hot dog nasıl yapıldı onu da çekmiştim. Pariste evsizler nasıl kavga ederler ve Cumhuriyet meydanının -hangi devrimi öğrenmiştik- ? ihtişamın...
Devamı